چهارشنبه , ۲۰ فروردین ۱۳۹۹

معاینات غشای بکارت: اساس واقعی،علمی و یا طبی ندارد

این بیانیۀ مختصر فورینزیک )علمی عدلی( اعتبار استفاده از معاینه غشای )پرده( بکارت جهت اثبات احتمالی –
زنان را بررسی می کند. اما، بیانیۀ مذکور در بارۀ ضرورت انجام معاینات همه جانبۀ نسائی که شامل معاینه » بکارت « طبی عدلی در موارد تجاوز جنسی است، بحث نمی کند، زیرا چهارچوب نهادینه و قبول شدۀ بین المللی برای انجام آن وجود دارد.

مطالعات طبی متعددی که در دهه های اخیر در کشورهای گوناگون صورت گرفته، نشان داده است که استفاده از معاینه غشای بکارت، اندازه، ریخت شناسی )مورفولوژی(، شکل اناتومی و حالت )موجودیت و یا عدم موجودیت( آن جهت تثبیت اینکه یک زن عمل دخول مهبلی را تجربه کرده است یا خیر، هیچگونه پایه و اساس واقعی، علمی یا طبی ندارد. علاوه بر این، ارزیابی ها جهت بررسی غشای بکارت، غالباً بدون رضایت زن یا بطور اجبار و اکراه و یا تهدید انجام می شود. چنین معاینات از لحاظ روانی و در برخی موارد از لحاظ جسمی، ممکن است برای زنان و دختران مضر – – واقع شود. با توجه به اینکه معاینات مذکور از نظر طبی غیر ضروری است، انجام آن برای داکتران و متخصصین صحی یک عمل خلاف اخلاق حرفه ای پنداشته می شود.

غشای بکارت: علامت فرضی بکارت
و » غشای سالم « در فرهنگ هایی که بکارت دختران قبل از ازدواج مهم تلقی می شود، معمولاً علامت فرضی بکارت می شود. در حالیکه مطالعات » دریده « موجودیت خون بر بستر خواب زناشویی می باشد که در اثر اولین عمل مقاربت متعدد طبی و علمی این فرضیات را رد کرده و حاکی از آن است که هیچ شواهد علمی برای حمایت از این باورها وجود ندارد.

اناتومی غشای بکارت
غشای بکارت یک زائده ای در حال تغییر vestigial membrane )زائده ای که با بلند رفتن سن در حال کوچک شدن است( بوده که از لحاظ جنین شناسی، دو سوم ناحیۀ فوقانی وجینا یا مهبل را از یک سوم ناحیۀ تحتانی آن در زمان انکشاف جنین مؤنث جدا می سازد. در زمان تولد، غشای بکارت باز شده و به سمت خارجی آلت تناسلی اکثر نوزادان مؤنث تمایل می یابد. نسج غشای بکارت به طور معمول حین تولد کاهش یافته و تنها چند میلی متر آن باقی می ماند، و چگونگی آن نزد اطفال از لحاظ شکل، اندازه و انعطاف پذیری متفاوت بوده و در طول دورۀ حیات یک زن در حال تغییر می باشد. معمولاً، در دختران جوان، غشای بکارت دارای منفذی برای رفع عادت ماهوار می باشد که اندازۀ آن می تواند بطور قابل ملاحظه ای متفاوت باشد. غشای بکارت از لحاظ اندازه و شکل با توجه به سن، مرحلۀ رشد جنسی (Tanner stages) و حالت هورمونی فرق داشته که از چند میلی متر شروع تا چند سانتی متر ادامه می یابد. در بزرگسالی، غشای بکارت یک طیف گسترده ای از اشکال و اندازه ها را بخود اختصاص می دهد. علاوه بر اندازه و شکل، غشای بکارت دارای خصوصیات متمایز مانند برامدگی ها (polyps) ، لبه، نوار و بریدگی ها نیز می باشد. بدلیل تفاوت های گسترده ای موجود در ریخت شناسی غشای بکارت، لازم است تا کسانی که معاینات نسایی طبی عدلی را انجام می دهند، نه تنها در مورد خصوصیات فزیکی بلکه در مورد محدودیت های علمی ای که ممکن است در چنین معاینات فزیکی مشاهده شود .یا نشود، آگاه باشد

خونریزی
غشای بکارت یک پرده ای نسبتاً کم خون بوده و حتی اگر پاره شود ممکن است خونریزی چشمگیری نداشته باشد. دخول اجباری و عدم استفاده از مواد لشم کننده ممکن است سبب خراشیدگی در جدار و دیوارۀ وجینا یا مهبل و به احتمال زیاد شود نه مصدوم شدن غشای بکارت. پس از اولین مقاربت جنسی یک زن نباید طبق » خون بر بسترخواب « موجب ریختن معمول توقع خونریزی داشت. مطالعه ابتدائی که از اولین تجربۀ مقاربت جنسی زنان در سال ۱۹۷۸ م. انجام شده، نشان داده که از مجموع ۱۰۰ نفر زن در این سروی، ۴۴ فیصد آنها در مقاربت اول هیچ خونریزی، نداشته و ۳۵ فیصد دیگری آن گزارش داده که فقط خونریزی جزئی رخ داده است. در یک تحقیق انجام شده در هالند – که در سال ۲۰۰۸ منتشر شد – نشان داد که از مجموع ۴۸۷ نفر زن با پیشینه های مختلف فرهنگی، ۴۰ فیصد آنها در اولین مقاربت جنسی، خونریزی را تجربه نکرده اند. در یک مطالعه دیگری که در سال ۱۹۹۸ توسط یک داکتر بریتانیایی . صورت گرفت، نشان داد که ۶۳ فیصد از ۴۱ همکاران داکتر زن در اولین مقاربت جنسی، خونریزی نداشته اند ادبیات طبی، خونریزی مهبلی در شب عروسی بعد از مقاربت جنسی را به عوامل زیادی نسبت می دهد، از جمله دخول اجباری، عدم موجودیت مواد لشم کننده وعفونت.

پاره شدن غشای بکارت
غشای بکارت و مهبل در دختران نابالغ که نسبت به دختران نوجوان و زنان جوان کوچکتر است، کمتر ارتجاعی بوده، تروما به سبب دخول ایجاد شده و احتمالاً )علایم آن( واضح و نمایان تر است. پس از بلوغ، غشای بکارت دختران ممکن است اتساع یافته وعمل دخول مهبلی با حداقل آسیب صورت گیرد. تنها بخش کوچکی از این زنان تغییرات و صدمات ناشی از دخول مهبلی در غشای بکارت آنان محرز می شود. در مطالعه سال ۲۰۰۴ م. کارکنان طبی توانستند تا از ۳۶ دختر نوجوان حامله، تنها در دو قضیه علایم قطعی عمل دخول را در غشای بکارت ثابت نمایند. مطالعه دیگری که ریخت شناسی )مورفولوژی( غشای بکارت دختران نوجوان با سابقه مقاربت جنسی با رضایت طرفین و بدون سابقه مقاربت جنسی را مقایسه کرد، دریافت که کسانی که به داشتن مقاربت قبلی اعتراف کرده بودند، در واقع، در ۵۲ فیصد موارد دارای غشای بکارت سالم بوده اند.

مطالعات قربانیان تجاوز جنسی شواهدی را مبنی بر اینکه غشای بکارت ممکن است بعد از عمل دخول اجباری، تخریب نشود و یا متحمل صدمات قابل توجهی نگردد، نیز فراهم می کند. تحقیقی که در سال ۲۰۰۱ م. منتشر شد، نشان داد که تنها غشای بکارت ۱۹ فیصد از قربانیان بین سنین ۱۴ و ۱۹ سال – که قبل از ادعای تجاوز جنسی، مقاربت جنسی قبلی نداشته بودند – به تخریب حاد دچار گردیدند. مطالعه دیگری در سال ۱۹۹۸ که شامل طیف وسیعی از همه سنین زنان که ادعای تجاوز جنسی داشتند، دریافتند که تنها در ۹.۱ فیصد این زنان، غشای بکارت بعد ازعمل جنسی تخریب شده است. نویسندگان این مطالعه به این نتیجه رسیدند که بخش عمده ای از زنان، بدون در نظر داشت تجربه جنسی قبلی، صدمات قابل توجه تناسلی را بعد از عمل دخول اجباری مشاهده نکرده اند. باید تذکر داد که این بیانیۀ مختصر طبی عدلی در بارۀ کاربرد آزمایش غشای بکارت جهت تعیین رابطه و عدم رابطۀ جنسی قبلی یک زن، بحث می کند. در صورتی که ادعای تجاوز جنسی و یا سوء استفاده وجود داشته باشد، ایجاب می کند تا دراین .مورد یک آزمایش کامل طبی عدلی صورت گیرد.

علاوه براین، غشای بکارت بطور طبیعی و بدون برجای گذاشتن هیچگونه اثر و شواهدی ناشی از تروما، ممکن است طی چند روز بهبود یابد. حتی برای یک داکتر با تجربه نیز ممکن است بسیار دشوار باشد که بتواند بین یک غشای بکارت بهبود یافته و یک غشای بکارت قسماً تخریب شده و یک فوحۀ سطحی که بطور طبیعی واقع شده باشد، تفکیک نماید. در اغلب موارد، هیچ ارتباطی بین ظاهر غشای بکارت و سابقۀ واقعی مقاربت جنسی وجود ندارد. )اما استثنا قابل ملاحظه می تواند در موارد تشخیص سوء استفاده جنسی دختران نا بالغ وجود داشته باشد(.

همینطور، از آنجایی که سلامت غشای بکارت در معرض خطر قرار دارد، ممکن است به علل دیگر غیر از مقاربت جنسی، از جمله ورود اشیاء، ترومای نافذ تصادفی و اعمال جراحی نسبت داد.

این تصور که فکر میکنند وجود تغییر و بی نظمی درغشای بکارت، نشان دهندۀ عمل دخول است، نادرست می باشد. به همان اندازه، باوری که حضور یک غشای بکارت سالم را نشان دهندۀ عدم رابطه جنسی می داند، گمراه کننده است. در نتیجه، از اینکه معاینات غشای بکارت نمی تواند تعیین کند که غشای بکارت و یا مهبل توسط آلت تناسلی مرد یا شیء دیگری تخریب شده است، این معاینات هیچ ارزش تشخیصی یا طبی عدلی ندارند.

ملاحظات اخلاقی
همانطوری که جامعۀ علمی و مراقبت های صحی به طور گسترده ای نشان داده شده و پزیزفته که، هیچگونه شواهد طبی یا علمی برای حمایت از معاینات غشای بکارت در تعیین سابقۀ دخول مهبلی یک زن، وجود ندارد. این معاینات که اغلب برخلاف ارادۀ یک زن انجام می شود، نگرانی جدی طبی و حقوق بشری را به دنبال دارد.

آزمایشات اجباری غشای بکارت، یک شکلی از رفتار غیر انسانی، بی رحمانه، یا اهانت آمیز می باشد که در اعلامیه جهانی حقوق بشر و میثاق بین المللی حقوق مدنی و سیاسی، و کنوانسیون ضد شکنجه، مجازاتها بیرحمانه، غیر انسانی یا اهانت آمیز ممنوع اعلام شده است. نظر به شرایطی که تحت آن معاینات اجباری غشای بکارت به منظور تثبیت انجام می شود، عمل مذکور نیز ممکن است یک نوعی از شکنجه تلقی شود. » بکارت « گزارشگر ویژه سازمان ملل متحد در مورد شکنجه و سایر رفتارهای بی رحمانه، غیر انسانی یا اهانت آمیز، عمل معاینه بکارت را به عنوان یک نوعی از شکنجه های خاص جنسیتی به رسمیت شناخته است. در قضیه سلمانگلو و پولاتاس (Salmanoğlu and Polattaş) علیه دولت ترکیه، محکمه حقوق بشر اروپا اظهار نمود که معاینات بکارت بالای دو زن جوان تحت توقیف منتج به بدرفتاری جدی و نقض ممنوعیت شکنجه و رفتار غیر انسانی یا اهانت آمیز مندرج در کنوانسیون اروپایی حقوق بشر گردیده است.

برعلاوه، چنین معاینات اجباری تحت شرایط خاص نه تنها خود شکنجه، بلکه تجاوز جنسی نیز تلقی شده است. در – – قضیه زندان میگل کاسترو زندان کاسترو علیه دولت پیرو – Castro Prison v. Peru)-(Miguel Castro ، طبق وجینا یا مهبل با انگشت که » معاینه « اظهارات محکمه بین الامریکایی حقوق بشر، عمل فرستادن یک زن زندانی برای تجاوز جنسی و با توجه به اثرات آن شکنجه تلقی می « ، توسط عده ای از افراد در یک شفاخانۀ پولیس انجام شده بود و همچنان نقض حق برخورد انسانی مندرج در کنوانسیون امریکایی حقوق بشر و کنوانسیون بین الامریکایی برای » شود جلوگیری از مجازات و شکنجه، می باشد.

از آنجایی که تنها زنان مجبور به انجام معاینات بکارت می شوند، لذا این معاینات در تناقض با مفاد عدم تبعیض میثاق بین المللی حقوق مدنی و سیاسی؛ میثاق بین المللی حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی؛ کنوانسیون رفع کلیه اشکال تبعیض علیه زنان و اعلامیه جهانی حقوق بشر نیز قرار دارد. گزارشگر ویژۀ سازمان ملل متحد در مورد خشونت علیه زنان، علل و عواقب آن به تازگی معاینات بکارت را به عنوان یک نقض جدی حق حفظ حریم خصوصی برای زنان مطرح نمود که در میثاق بین المللی حقوق مدنی و سیاسی؛ و اعلامیه حقوق بشر تقریر یافته است. وی اظهار داشته است که این کار موجب تضعیف توانایی زنان به عنوان شهروندان کامل و برابر جوامع خود، میشود.

نتیجه
زن هیچگونه ارزش کلینیکی و یا علمی ندارد. به کارگیری چنین معاینات در » بکارت « معاینه غشای بکارت برای تثبیت هر مورد جهت تعیین حالت جنسی یک زن، تخطی از معیارهای اساسی طبی و حقوقی است که در این بیانیۀ مختصر خلاصه شده است. بنابرین متخصصین صحی که از آنها درخواست می شود تا معاینات عشای .بکارت را به منظور تثبیت “بکارت” یک زن انجام دهند، باید حاضر به انجام این کار نشوند